Vrijheid & Creatie

Wat voor de één vrijheid is, voelt voor mij als een gevangenis.
Ik heb eigenlijk een hekel aan welke vorm van preconceptie dan ook.
Elke preconceptie is iets waar mijn geest zich noodgedwongen tot wil verhouden – het geeft richting, maar het excuseert vooral de eindeloosheid aan mogelijkheden.
De (pre) concepties hebben me geholpen tot op dit punt, maar het lijkt nu tijd ze los te moeten laten.

Geef mij maar niks. Tabula Rasa, carte blanche.
Met niks kan alles in puurheid gemaakt worden.
Elke vorm van vastigheid zorgt voor een vrijheidsgraad minder.
Elke vorm, elk label, elke vergelijking bestaat per definitie relatief.
Geef me pure creatie.
Datgene dat oorzaakloos is,
Dat wat niet traceerbaar is,
Datgene dat onvergelijkbaar bestaat.
Dat haar eigen referentie is – datgene dat compleet is op zichzelf.

Het ontvouwt zich bij leegte.
Je moet het zijn gang laten gaan – laat haar stromen zoals ze is.

Zie zaden planten worden,
Zie de groei van dit alles,
Beperk haar stroom niet,
En ga op in hoe de realiteit zich nu aan je presenteert.
Het is slechts de toegewijde actie die van je wordt gevraagd.

Ook dit is nodig, en het gebeurt met een reden – dat betekent niet dat het altijd aangenaam is.
Het is perfect zoals het is – het klopt altijd – het moment dient zich zo aan met een reden.

De wetenschap vind ik in essentie maar iets limiterends,
want in deze staten gaat elke hechtingsvorm aan de geest verloren.
Bij het stap voor stap vrijer worden,
is elk concept slechts een gedachte ten opzichte van het ‘zijn’.

17-3-2020

2020-04-15T06:44:22+01:00