Ruimte

Jij schept ruimte.
Waar ik eerst de bakens van persoonlijke vrijheid zelf moest verzetten
lijk jij mijn bakens weg te trekken.
Je doet me expanderen – en dat is compleet nieuw voor mij.
Het is zelfs zo dat jij de bakens doet vervagen.
Het kost mij geen kracht, geen energie – ik leun achterover terwijl het gebeurt.

Er is eigenlijk niks meer.
Mijn vrijheid lijkt nergens meer te grenzen.
Het contrast tussen binnen mijn bakens en buiten mijn bakens lost op.
De dualiteit vervalt hiermee,
wat totale acceptatie van ‘alles wat is’ met zich meebrengt – Nico is alles, bij jou ben ik 110% mijzelf.

De ruimte die jij creëert
voelt als een vacuüm dat in mij wordt getrokken.
Een vacuüm dat me nog dieper in mijzelf laat kijken.
Een deep-dive, naar mijn aller diepste driften en motieven.
Ik ben in eens staat van toelating – ik aanschouw wat er naar de oppervlakte geraakt.
De jongen is geheeld, en de man komt te voorschijn.
Het is voor mij tijd om volledig te accepteren,
Om ‘alles dat is’ te integreren,
En precies dat vervolgens los te laten.
Om tot puur ‘zijn’ te komen.

Met jou bestaat alles al,
En voel ik geen reden om het scheppen van ‘dat wat is’ te hinderen.
Mijn wereld lijkt op te lossen.
Met complete overgave,
Zonder enige vorm van weerstand,
Mag het wezen achter de persoon eindelijk weer spreken.

9-11-2019

 

2020-02-06T17:55:45+01:00