Het ego vs. innerlijke dimensie

Er is een dimensie achter de persoonlijkheid (het ego) die vele malen ruimer is dan het ego zelf. Hier komt liefde, vreugde en echte wijsheid vandaan. Het schijnt als de zon achter de wolken. Dit is andere wijsheid dan bijvoorbeeld verbanden leggen, actief nadenken, vergelijken – deze zijn namelijk allemaal verkregen door actief na te denken. Het ego en het intellect zijn slechts kleine onderdelen van het bestaan in zijn totaliteit – het zijn slechts kleine onderdelen van bewustzijn zelf. Meditatie vergroot de kloof tussen bewustzijn (de innerlijke dimensie), en de geest/ego anderzijds. Meditatie is vasten voor de zintuigen – hiermee dimt de kracht van de 3D wereld en de drukkende gedachten en perspectieven die hierover bestaan. De innerlijke dimensie groeit.

Echt fulfilment komt uit de innerlijke dimensie en niet van de vluchtige wereldse geneugten. Deze liefde en wijsheid uit de innerlijke dimensie benadert men door overgave en vertrouwen. Het is een nederigheid en bescheidenheid richting het leven. Het gaat over durven te vragen. Durven niets te doen. Durven niks te hebben. Durven leeg te zijn. Durf te onthullen, je bloot te stellen aan het licht van de waarheid. Durven niet te bewegen in het leven. Als je wordt geprezen, blijf beneden. Hoe hoger je komt, hoe afgescheidener je raakt van de connectie en liefde, ofwel van de innerlijke dimensie. Blijf laag, blijf bescheiden. Blijf één met de mensen om je heen. Zwak de kracht van het ego  af. De innerlijke dimensie zal dan groeien, de dimensie die diepe fulfilment representeert, welke altijd sluimert op de achtergrond. De vraag is of je kan ontvangen, of je jezelf bescheiden durft op te stellen, of je je open durft te stellen, of je in alignment bent, of je de signs en symbols opvolgt, of je ‘je goed voelen’ prioriteert. The blessings will then come. Overgave is kracht, overgave is moed.

Mensen met een opgeblazen ego zijn ontzettend ver verwijderd van deze innerlijke dimensie. Hoe groter het ego, hoe groter de afgescheidenheid/separatie. Liefde en wijsheid zijn anti-ego. Een opgeblazen ego is een resultaat van het camoufleren van pijn en het gevoel minder waardig te zijn t.o.v. anderen. Om deze pijn af te dekken of te overschreeuwen komt er een opgeblazen ego tevoorschijn. Dit ego zal zichzelf in stand houden, en groter worden, totdat het interne lijden, het gevoel van afgescheidenheid, de interne frictie, zo groot is, dat het knapt. Als de problematiek over een bepaalde drempelwaarde komt door een flinke backclash in het leven, dan zal de realisatie intreden, en dan zal de persoon opzoek gaan naar heling. Het weghalen van de wonden/trauma’s/pijn zal langzaamaan de lagen van de persoonlijkheid afpellen, waardoor deze persoon de verbinding met zijn/haar eigen gevoelslichaam en anderen weer zal ervaren.
Een opgeblazen ego heeft als enige functie op den duur te knappen.

Het ego zorgt an sich voor identificatie en afgescheidenheid. De bestempeling van ‘ik ben dit, en dat is iets anders’, remt de ervaring van verbondenheid en liefde. Hoe kleiner het ego, hoe meer liefde& verbondenheid. Is er een klein ego, dan is er niks om te verdedigen, om voort te stuwen, of om te vergroten. Je ervaart dan innerlijke vrijheid. Geen ego betekent absolute vrijheid. Hoe groter het ego, hoe meer innerlijke frictie, weerstand tot ‘wat is’, innerlijk contrast, en hoe meer beweging de persoonlijkheid kent. Er zal weinig acceptatie zijn, weinig durf om over te geven, weinig vertrouwen. Hoe groter het ego, hoe minder een persoon zich durft over te geven, wat voor heling essentieel is. Pas zodra het ego zo hard is ingedeukt dat het pijn heeft zal het open staan voor heling. Hoe langer het ego in stand wordt gehouden, hoe verder de veer wordt opgespannen. God komt naar binnen door de wond, mits de wond groot genoeg is.

Als er tijdens de opvoeding met onvoorwaardelijke liefde geschonken zal worden, zal het ego van het kind klein blijven, en dus de afgescheidenheid laag. Het kind zal hierdoor met haar kern verbonden blijven. Gebrekt het aan liefde tijdens de opvoeding, dan zal er snel een innerlijke separatie plaatsvinden en zal het ego snel expanderen. Dualiteit zal de tent runnen. Deze pijn zal zich vergroten totdat de persoon opzoek gaat naar heling. Alleen dan kan de persoon weer terug naar af. Op deze manier kan je niks isoleren uit de schepping en heeft alles zo zijn functie. Het oordeel of interpretatie van de situatie is iets van de mens die slechts de bouwtekening ziet, en niet het hele plaatje. Het handelen op de bouwtekening is per definitie handelen op basis van onvolledige informatie en doet weinig goed. Laat de natuur haar werk doen.

Tevredenheid met het moment is de sleutel, want dat zorgt voor stilstand. Tevredenheid met waar je bent en wie je bent op het moment. Stiekem ben je altijd op de goede plek, zowel in jezelf als op de wereld. Beweging in de persoon is niet slecht als het uit liefde, interesse, geven, en nieuwsgierigheid komt. Zodra de groei komt uit de overtuiging dat er iets mist, zowel in het leven als in het individu, dan is het moeilijk contact te maken met de innerlijke dimensie, omdat je naar jezelf communiceert dat je ontevreden bent. Hierdoor ontloop je het moment, wil je iets anders dan ‘zijn’. Verwijder blokkades van aller aard – zowel fysieke, seksuele, emotionele, spirituele. Zij zorgen voor afgescheidenheid van de innerlijke dimensie. Zij zorgen voor beweging in plaats van stilstand. Zij zorgen voor ‘het willen’ in plaats van tevreden zijn met ‘het hebben’. Dus doe je schaduwwerk – dans met je schaduw. Per stap terug zet je een veelvoud aan stappen vooruit. Elke vorm van trauma, limiterende overtuigingen of onderdrukte persoonlijkheidstrekken dienen te worden opgeheven, want om deze zaken bouwt een persoonlijkheid zich op. Het creëert weglopen EN streven, terwijl stilstand en karakterloosheid gewenst is. Ruim op, geraak vrij, en wees een supergeleider, van de overtollige energie die altijd al aanwezig is.

Het ego is voornamelijk gebouwd op de pijnpunten, de persoonlijkheid vormt zich benedenstrooms. De persoonlijkheid zorgt op haar beurt weer voor oordelen, dingen niet toelaten, weerstand, en dus onvrijheid. Men is een slaaf van zichzelf, van zijn of haar programmering. Het loslaten van deze programmeren vindt men eng, omdat je steeds kleiner wordt. Niemand zijn is eng – geen identiteit hebben is doodeng. Dat is een hele kwetsbare naakte positie. Daarom willen we iemand zijn, we willen ons ergens aan koppelen. We willen ons ergens mee identificeren. Net als dat we de wereld om ons heen proberen te verklaren, dan voelen we ons gerust. Iemand zijn, een label hebben, geeft rust.

Hoe meer deze innerlijke dimensie in je groeit, hoe meer je gronding je vindt in jezelf. Je wordt ongevoelig, onbewogen, voor dingen in je externe leven/ alles wat er buiten je huid gebeurt. Je gaat je emoties op een afstand zien, op een bioscoopdoek. Jij zit in de zaal, en je bent weinig te beïnvloeden door wat je zich ziet afspelen op het doek. Je hecht nu waarde aan ‘zijn’, en de waarde van hebben, of doen, vermindert. Je vindt tevredenheid met het moment zoals het zich voortdoet. Grote prestaties, dingen die zijn bereikt, verliezen hun waarde, want je ziet in dat ze weinig toevoegen aan jouw staat van zijn.

31-5-2020

2020-05-31T08:16:12+01:00