Going inside

Eigenlijk boeit vrij weinig me.
Ik heb niks meer nodig van de buitenwereld
behalve geld, eten, wat erkenning en liefde.
Maar voor de rest heb ik vrijwel alles.
Geen drang naar transacties met de buitenwereld.
Alles zit al in me – ik ben compleet.
Ik kijk niet meer naar buiten,
want ik ben gefascineerd door wat er binnen in mij leeft.

De maatschappij lijkt een toneelstuk,
En ik voel geen drang om me hierin te mengen.
Mensen gaan naar een café, drinken bier, en dan worden ze blij,
dat weet ik omdat ik ze zie lachen – maar ik voel het niet.
En daar heb je er nog zo een, die wordt gestuurd door het systeem,
die volledig wordt getrokken en geduwd door de krachten van het leven,
Geen sprankeltje bewustzijn te onderkennen in zijn ogen.

In de politiek spenderen ze zoveel energie aan het krijgen van hun gelijk.
Maar vertel mij eens; hoe beïnvloeden hun keuzes mijn wereld?
Wat voorn invloed heeft die menselijke comedy op mijn levenskwaliteit?
De buitenwereld lijkt te vervagen,
De wereld buiten mijn huid lijkt nep, het lijkt wel een concept,
Een droom, een circus,
Ik kijk naar mijn computerscherm,
Maar het komt niet binnen.
Een half jaar heb ik geen TV meer gekeken.
De actualiteiten kunnen me aan mijn reet roesten.

Al die mensen met hun zelfgecreëerde problemen,
Oja, en ze denken dat ze echt zijn ook nog.
Weet je; morgen komt de zon gewoon weer op hoor,
– This shall pass too my friend –
Morgen is er niks aan de hand,
wellicht helpt deze gedachte je uit de brand.
Alles evolueert,
ook dit ontvouwt zich zoals het moet.

Dan hebben we nog het klimaatprobleem.
Al die activisten met boze gezichten en mooie spandoeken.
Ik vind het wel lekker eigenlijk dat het iets warmer wordt.
Scheelt mij ook weer wat geld; ik hoef dan niet meer op vakantie.

Die overvloede aan informatie tegenwoordig..
Laat me gewoon met rust.
Nee ik hoef geen 1000 opties.
Geef me de allersimpelste optie –
ik wil gewoon dat het werkt en verder niets.
Mijn hoofd kan het niet meer bevatten allemaal.
Het zijn allemaal randzaken zonder betekenis voor me.
Ik ben heftig aan het snoeien –
het is alleen de kern die overblijft,
alleen datgene dat echt nodig is.
Minder is zoveel meer.

Maatschappij, wat breng je mij?
Je hebt me ver gebracht,
Maar het lijkt toch echt tijd om te scheiden.
Er word mij binnenkort gevraagd alles op te geven,
Alles op te offeren
Alles dat ik bezit, zal ‘zijn’ zijn.
Mijn schatten verzamel ik niet op aarde.
Compleet afgesneden van de maatschappij,
en ik voel me er goed bij.

De shift van extern naar intern
neemt een sneltreinvaart.
Het liefst wil ik gewoon ‘zijn’, niks meer, niks minder –
alles is eigenlijk te veel moeite.
De staat die ik aanraak met een open lichaam
transcendeert emotie, overstijgt dualiteit,
en het trekt me weg van mijn menselijke ervaring.
Desondanks heb ik me nog nooit zo vredig en content gevoeld.
Als ik een emotional-fulfilment bankrekening had was ik miljonair.
Als ik een atoom was, dan was ik sowieso een edelgas –
die hoeven ook geen interactie aan te gaan omdat ze vol zijn in hun buitenste elektronenschil.

Absolute vrijheid is nabij.
Emotionele onafhankelijkheid is daar.
Noem me radicaal, noem me een fundamentalist.
Als ik de eerste was zou ik doodsbang zijn,
maar velen ging mij voor.
Er zijn slechts 3 fouten die ik kan maken: niet beginnen, niet handelen naar de waarheid tot dusver bij me bekend, en niet tot het einde gaan.

Huis en haard verlaten,
‘thuis’ lijkt zo lang geleden.
Het is slechts het licht van de sterren dat ik volg,
De felheid ervan vertelt me dat ik de juiste richting op ga.
Ik weet dat ik onderweg ben maar verder weet ik niks.
Ik vind comfort in het niet-weten.
De wereld laat ik los.
De wereld bestaat slechts als een concept in mijn hoofd –
wetenschap, religie, spiritualiteit, filosofie, ideologie; het zijn slechts concepten,
die ik allemaal van me af moet wassen
om te worden wie ik ben,
om mijn echte stem te laten zingen,
om de waarheid te realiseren,
om tot de wortels mijn existentie door te dringen.

8-11-2019

 

2020-02-06T17:57:28+01:00