Eenzaam

De gedachtes resoneren in mijn kop.
Niemand die mij begrijpt.
Niemand die de complexe ik begrijpt.
Allemaal emotioneel gehandicapten om me heen,
die doen alsof ik gek ben,
die me een dwaas doen voelen.

Ik verweer me niet,
maar het doet me pijn.
Hoe kunnen mensen deze pure ziel vervuilen?
Hoe kunnen mensen mijn goedheid niet zien?
Ik werk als een paard, elke dag weer,
en probeer het beste in iedereen te zien, elke dag weer.
Zie het nou eens in.

Ik koos mijn eigen route.
Niemand ziet mijn verdriet,
en niemand begrijpt mijn opgekropte woede.
Ik houd me groot.
Ik spreek me niet uit, kauw erop, en slik het door.
Hoe sterker ik me probeer te houden,
hoe meer het kaartenhuis waarop ik mijn karakter heb gebouwd,
ineen lijkt te storten.

Juist als ik steun nodig heb
voelen ze dat niet.
Niemand reikt me een hand toe.
Mensen die het hardste lief te hebben zijn
hebben het het hardste nodig.
Af en toe dan.

Het is de 10%-van-de-tijd-dip
waarin ik mijn somberheid niet kan controleren.
Ik sta er weer alleen voor
Ik moet ALLES zelf fixen,
De lat leg ik zo hoog
dat alles wanpresteert.
Gelukkig komt mijn hypomanie er zo weer aan
en dan zullen de meningen van anderen me aan mijn reet roesten.
dan trotseer ik de wereld met gemak alleen.

Ik ben een lastige, ik weet het.
Het is lastig om van me te houden.
Ik ben nogal veranderlijk en explosief.
Elke actie van mijzelf praat ik goed.

Hoewel ik open lijk, en dat vaak ook ben,
liggen de echte geheimen achter slot en grendel.
Mijn ziel wordt bijzonder goed bewaakt.
Maar weet vrouw, dat ik het oergeil vind,
als jij me van mijn pantser ontdoet,
als psychologisch boven me staat,
als je me temmen kan.

Leven voelt zo onwerkelijk.
Ik voel me zo weinig mens.
Moet ik niet gewoon lekker terug naar de maatschappelijke ik?
Zal ik die veel te strakke schoen weer aantrekken,
in plaats van dat ik constant aan het worstelen ben met mijn emotionele huishouding?
In plaats van dat ik een apaat van mijzelf maak,
die zichzelf tot in perfectie engineert,
en die niet stopt totdat hij goud heeft gehaald?

Ik houd het niet meer.
Ik heb erkenning nodig voor ik doe en wie ik ben.
Een schouderklopje,
iemand die mij überhaupt snapt.
Vandaag weer de fiets op met de wind van voren.
Het is te lang geleden – empathie richting mij lijkt wel een misdaad. 

5-2016

2020-02-25T21:54:02+01:00